Długi okres czasu minął od ostatniej notki, ale ostatnimi czasy tak już po prostu mam. Tworzenie/redagowanie jest u mnie coraz częściej rzadkością, nie tak jak to miało miejsce przed kilku laty. Ale trzeba się wreszcie przełamać i z czymś wreszcie wyjść do ludu, gdyż latka lecą, a cel życia wciąż nie osiągnięty, heh. Mniejsza.
Nim przejdziemy do właściwego tekstu, wspomnieć muszę, iż tytuł dzisiejszego wpisu został wymyślony nie przeze mnie, ale przez moją obecną grupę na studiach, sam tekst natomiast był moją pracą zaliczeniową z pewnego przedmiotu*. Aby więcej nie przedłużać, bo też nie mam w sumie pomysłu na pisanie owej notki (wypalenie "zawodowe" zaś, czy coś takiego...), zapraszam do czytania i życzę przyjemnej i może inspirującej (byłoby miło) lektury.
Problem
bezrobocia dotyka wiele grup społecznych. Nie są to jednak tylko grupy, które
ze względu na swoją sprawność fizyczną nie mogą podjąć się prac (np. osoby
starsze, osoby z niepełnosprawnością). Są to też ludzie w pełni sił i często z
bardzo wysokim poziomem wykształcenia, nie cierpiący na żadne zaburzenia
psychiczne. Osoby, o których mówię to osoby znajdujące się w każdym powiecie;
osoby, które mijamy tak często; z których często się drwi, i którym w ostatnich
czasach tak bardzo próbuje się utrudnić ich, już trudne, życie, o ile życiem
można nazwać ich sposoby bytu - pasuje mi tu raczej określenie wegetacji. Mowa
o osobach bezrobotnych.
Zatrudnienie bezdomnych jest o
tyle problematyczne, iż osoby te, z racji swojego stanu zamieszkania, a raczej
jego braku, nie posiadają meldunku, który jest dosyć ważnym punktem w
zawieraniu umów o pracę (również tych, tzw. śmieciowych). Logicznym
zatem jest, że aby ułatwić tej grupie osób wykluczonych na rynku pracy w
zdobyciu zatrudnienia jest na początku zapewnienie im dachu nad głową. Niestety
schroniska są przepełnione, a często ich po prostu nie ma w danym powiecie.
Rozumiejąc, że koszta utrzymania takiego schroniska są duże (jeśli by były
niskie byłoby ich więcej, prawda? chyba, że Ci u władzy naprawdę robią sobie
żarty...) są pewne sposoby, by je zredukować. Zapytacie jakie? Otóż pozwólmy
bezdomnym samemu prowadzić takie schronisko, a nawet je budować. Osoby bezdomne
byłyby tam, nie tylko budowniczymi, ale także osobami, które później pracowały
by jako obsługa owego obiektu, rzecz jasna pod odpowiednim nadzorem (czyli
dodatkowo zatrudnienie dostaje kilka osób z doświadczeniem zawodowym - kolejny
plus), zdobywając doświadczenie jako np. kucharze, sprzątacze, stróże, itp., co
na pewno będzie dodatkowym punktem do umieszczenia w CV, pomocnym w
poszukiwaniu pracy.
Wróćmy jeszcze na chwilę do planowania naszego budynku. A gdyby tak oprócz sal użytku codziennego, jak sypialnie, kuchnia, łaźnia, pralnia (przez swoją "nieczystość" również nie mogą znaleźć pracy, co jest chyba oczywiste, takie miejsca jak łaźnia i pralnia to miejsca obowiązkowe w jakimkolwiek miejscu dla bezdomnych) zbudować nawet jedną salę wykładową, czy warsztatową? Mając takie pomieszczenie będzie możliwość organizacji zajęć z wielu dziedzin nie tylko naukowych, ale tych praktycznych (np. szycia). Osoby bezdomne wówczas będą mogły podnieść swój poziom kwalifikacyjny. Wielu z nich bowiem, oczywiście nie wszyscy, mają wykształcenie na bardzo niskim poziomie, a w czasach dzisiejszych najczęściej wymaga się minimum średniego (dodatkowym plusem tego zabiegu, będzie możliwość zatrudnienia kilku nauczycieli, którzy, ze względu na zmiany programowe, zostali zwolnieni ze szkół; i już mamy trzy pieczenie na jednym ogniu!).
Ważnymi czynnikami w wielu zawodach i podstawowymi wymogami przy rozmowach kwalifikacyjnych jest umiejętność pracy w zespole oraz komunikatywność. Wielu bezdomnych wstydzi się kontaktów z innymi ludźmi. (Tylko niewielki procent potrafi podejść do innej osoby i poprosić o pieniądze na strawę, w wypadku alkoholu jest znacznie inaczej, fakt.) Uważam, że i ten problem zostałby rozwiązany dzięki tego typu schroniskom. Najprościej nawiązywać rozmowę z osobą o podobnych modelach egzystencji. Najłatwiej porozumieć się z osobą o podobnych przeżyciach (co pokazują chociażby spotkania anonimowych alkoholików), zainteresowaniach, planach. Oddając "moją" placówkę osobom bezdomnym dajemy im możliwość rozmawiania ze sobą oraz wzbudzamy w nich potrzebę współpracy, dając im np. zadania do wykonania (gotowanie, robienie gazetek okolicznościowych itp.), czy też organizując im czas na gry zespołowe i zabawy.
Podsumowując: Najprostszym sposobem na pomoc w zdobyciu zatrudnienia osobom bezdomnym jest dać im budynek. Budynek, który sami będą budować; budynek, który umożliwi im kontakt z ludźmi i rozwój samego siebie. Innymi słowy – budynek, który będą mogli nazwać własnym domem.
 |
| Kadr z komiksu Jestem człowiekiem |
Wróćmy jeszcze na chwilę do planowania naszego budynku. A gdyby tak oprócz sal użytku codziennego, jak sypialnie, kuchnia, łaźnia, pralnia (przez swoją "nieczystość" również nie mogą znaleźć pracy, co jest chyba oczywiste, takie miejsca jak łaźnia i pralnia to miejsca obowiązkowe w jakimkolwiek miejscu dla bezdomnych) zbudować nawet jedną salę wykładową, czy warsztatową? Mając takie pomieszczenie będzie możliwość organizacji zajęć z wielu dziedzin nie tylko naukowych, ale tych praktycznych (np. szycia). Osoby bezdomne wówczas będą mogły podnieść swój poziom kwalifikacyjny. Wielu z nich bowiem, oczywiście nie wszyscy, mają wykształcenie na bardzo niskim poziomie, a w czasach dzisiejszych najczęściej wymaga się minimum średniego (dodatkowym plusem tego zabiegu, będzie możliwość zatrudnienia kilku nauczycieli, którzy, ze względu na zmiany programowe, zostali zwolnieni ze szkół; i już mamy trzy pieczenie na jednym ogniu!).
Ważnymi czynnikami w wielu zawodach i podstawowymi wymogami przy rozmowach kwalifikacyjnych jest umiejętność pracy w zespole oraz komunikatywność. Wielu bezdomnych wstydzi się kontaktów z innymi ludźmi. (Tylko niewielki procent potrafi podejść do innej osoby i poprosić o pieniądze na strawę, w wypadku alkoholu jest znacznie inaczej, fakt.) Uważam, że i ten problem zostałby rozwiązany dzięki tego typu schroniskom. Najprościej nawiązywać rozmowę z osobą o podobnych modelach egzystencji. Najłatwiej porozumieć się z osobą o podobnych przeżyciach (co pokazują chociażby spotkania anonimowych alkoholików), zainteresowaniach, planach. Oddając "moją" placówkę osobom bezdomnym dajemy im możliwość rozmawiania ze sobą oraz wzbudzamy w nich potrzebę współpracy, dając im np. zadania do wykonania (gotowanie, robienie gazetek okolicznościowych itp.), czy też organizując im czas na gry zespołowe i zabawy.
Podsumowując: Najprostszym sposobem na pomoc w zdobyciu zatrudnienia osobom bezdomnym jest dać im budynek. Budynek, który sami będą budować; budynek, który umożliwi im kontakt z ludźmi i rozwój samego siebie. Innymi słowy – budynek, który będą mogli nazwać własnym domem.
*ów przedmiot nosił nazwę Wspieranie osób marginalizowanych na rynku pracy
